Ana Sayfa İletişim Bilgilerimiz! Bize mail atın! Print Ediniz

Türkçe Greece English
Dergi sayısına göre arama

Dergi tarihine göre arama

Dergi tarihleri arası arama


 

 
A  R  A  Ş  T  I  R  M  A


Vahide Kalyoncu
(Şöhret Ahmet)
Mutfak Kültürü Araştırmacı Yazarı



İĞNE VE İPLİĞİN SİHİRLİ GÜCÜYLE ELDE AÇAN ÇİÇEKLER İĞNE OYASI (TÜRK DANTELİ) –III-

İğne Oyası Yapımında Kullanılan Araçlar
İğne: Çelikten yapılan ince ve uzun olanlar kullanılır.
Makas: Nakış makası kullanılır.
Tığ: Kullanılacak iplik kalınlığına ve modele göre seçilir.

İğne Oyası Yapımında Kullanılan Yardımcı Malzemeler
Pul: Metal ya da plastik maddelerden yapılmış, yuvarlak, ince, düz ya da bombeli, ortası delik, oya yapımında kullanılan gereçtir.
Boncuk: Sedef, ahşap, cam, kristal, porselen, çeşitli maden ve taşlardan yapılmış ortası delik yuvarlak ve kesme şeklinde, oya yapımında kullanılan küçük taneciklerdir. Yuvarlak boncuk, boru boncuk ve nazar boncuğu çeşitleri ile piyasada bulunurlar.
Misina–anten teli: Motiflerin sert durması için önceki yıllarda at kılı kullanılmıştır. Günümüzde ise misina veya anten teli kullanılmaktadır.
İğne oyasında kullanılan yardımcı malzemeler yapılacak ürüne uygun olarak seçilmelidir.

İğne Oyası Çeşitleri

Zürafa: İğne oyasının temeli olan zürafa tekniğinin tekrarlanmasıyla iğne oyası olur.
Bülbül tükürüğü: Zürafa tekniğinden sonra iğne oyasının ikinci temel tekniğidir.
Dutlu oya: Zürafa tekniğinin yan yana ve üst üste gelmesi ile oluşan basit oya tekniklerinden biridir.
Sinek kanadı (piko): Zürafaya çok benzeyen bu teknik, zürafaların yan yana gelmesi ve aralarındaki ipliklerin en az 2–3 katı fazla bırakılması ile oluşur.

Kayalar: İğne oyasının temel ve en sık kullanılan tekniklerinden biridir. Tek başına motif olarak yapılmakla beraber oyalarda zemin ve motifin birleşimini sağlayan kök oya olarak isimlendirilmiştir. Çeşitli şekillerde ve değişik kompozisyonlarda uygulamaları vardır. Ancak yapım tekniği aynıdır.

İğne Oyası Teknikleri

Gözemeli ilmek (Üçgen ilmek): İğne oyasında üçgen ilmek oldukça fazla kullanılır. İlmekler üçgen göründüğü için bu ismi almıştır. Gözemeli ilmek üç boyutlu oyalarda kullanılır.
Gözemesiz ilmek (Kare ilmek): İğne oyasının temel tekniğidir. Zürafaların, yan yana ve üst üste gelmesiyle oluşur. İlmekler kare görünümünde olduğu için bu ismi almıştır.
İğne oyası çeşitli bölümlerden oluşur. Bu bölümler yörelere göre değişik isimler alırlar. Bunlar:
Zürefa: İğne oyasının başlangıcında, kumaşla ana örgeyi birleştiren bölümdür. İğne oyasının temeli zürefadır. Zürefanın tekrarlanmasından, iğne oyası meydana gelir.
İlmek: İğne ile ipliklerin, düğümlenmesi sonunda meydana gelen şekildir. İlmeklerin çoğalmasından, iğne oyası meydana gelir. İki türlü ilmek vardır.
Üçgen ilmek: Üç boyutlu oyalarda üçgen ilmek kullanılır.
Dörtgen ilmek: Geometrik şekillerden esinlenerek yapılan iğne oyalarında kullanılır.
Trabzan: Geometrik şekilli iğne oyalarında, zürefa ile ana örgeyi birleştiren ve trabzana benzeyen bölümdür.
Kök: Ana örgenin başlangıç bölümüdür. Ana örge ile kumaşı bağlar.
Boru: Kökle ana örgeyi birleştiren ve boruya benzeyen bölümdür.
Çirtik: Ana örgelerin kenarlarını süsleyen basamak şekli verilen ilmeklerdir.
Fiskil: Ana örgelerin orta ve kenarlarında, ipliklerin bol bırakılarak yapılmasından meydana getirilir.
Bıyık: Ana örgenin boru ve kökünün birleştiği yerde yapılan fiskillerdir.




 

|


© 2003 Öğretmenin Sesi Aylık Toplumsal Eğitim Ve Kültür Dergisi



Site Ziyaretçi Sayısı
1025